Pociągnięcia pędzla, forma pisma, odzwierciedlają indywidualność artysty i na tym polega ich piękno. Znak pisma, podobnie jak każde dzieło graficzne, jest odbiciem ludzkiego działania zmierzającego ku nadaniu odpowiedniego kształtu artystycznej wizji. Także i w rysunku największą rolę odgrywają kompozycja, budowa, równowaga, harmonia, proporcje i jedność całości. W gruncie rzeczy to samo dotyczy kaligrafii. Tak jak w przypadku rysunku, w kaligrafii równie ważną rolę odgrywają szczegóły elementów kresek, z których zbudowany jest cały znak, ich podstawowe właściwości (kreski proste, wygięte, rozszerzające się, grube, długie) i przede wszystkim ich wewnętrzne charakterystyczne cechy indywidualne, wynikające z ruchu ręki ludzkiej. [...] Estetyka kaligrafii chińskiej polega na indywidualności, która znajduje wyraz w piśmie. Najwyższą wartość przypisuje się pojawieniu nieoczekiwanej formy, co jest możliwe tylko wtedy gdy pismo jest wprawne, szybkie i pełne rozmachu. Rytm można odnaleźć wyłącznie w żywym, pełnym wigoru, piśmie. Powtarzanie znaków i elementów znaków, zmiany w ozdobnikach drobnych szczegółów i gwałtowne kreski łączące ożywiają całe pismo. O stylu kaligrafii jednego z najbardziej cenionych chińskich kaligrafów Wang Xizhi napisano: "Każda kreska pozioma (heng) przypomina gotowe do walki masy chmur, każdy wywinięty haczyk (pie) przypomina silnie napięty łuk, każdy punkt (dian) przypomina kamień strącony z wysokiej skały, każda podwójnie wygięta kreska (wan oraz di) przypomina mosiężny hak, każda dłuższa kreska (na) starą wyschniętą latorośl, a każda swobodna i szybka kreska przywodzi na myśl pełnego rozmachu biegacza".